İstanbul İstanbul uyuya mı kaldın?
Uyan artık gör halini
Türkiye'nin en güzel şehrini
Kimlere bıraktın sen kendini?
Bak yaptığını beğendin mi? 
Haydi kardeşlerim gelin benim yanıma 
İstanbul'u çevirelim eski tarzına 
Birlikte sırt sırta ve de omuz omuza 
Dur demeli artık bu gidişata 
Menfaat gün geçtikçe adım adım ilerliyor 
İnsanları sarıyor, dengelerini bozuyor 
Ufacık bedenler yok yere harcanıyor 
Gözler kararıyor şiddet git gide artıyor 
Çare bulamayanlar intaharı seçiyor
Kendine acımıyor, hayatını karartıyor 
İstanbul bu işte hiçkimseyi tanımıyor 
Ne zaman bitecek acaba bu çile? 
Ne umutlar bağlamıştık şu koca şehire?! 
Çalış çabala gündüz ve gece
Hayatın içinde, değersiz para peşinde
İşinde, gücünde çalışarak 
Koca bir ömür böyle mi dolacak? 
Şaşıracak elbet birgün sapacak 
Sapacak yolunu şaşıracak 
Saracak acımasızlıkların hepsi onu
Dostum bitmeyecek inan bu yolun sonu


Yoluna çıkan engeller seni yıldırmasın 
Bıktırmasın, usandırmasın; gafletin uykusundasın 
Uyan artık sesimi duyan; sen gerçek istanbuldasın

Her çıkışın bir inişi var
Her düşüş bir öğreniş
Sanki yeniden diriliş 
Hayata karşı yeni bir direniş
Sebep göstermeden söyle bana 
Neden kenara çekilmen? 
Gerçeklere sırt çevirmen
Eleştirmem ben seni 
Kulak ver de dinle beni
Kalbinin sesini ve de sözlerimi
Kurma boş hayaller
Asıl değerer insanın beynindeler, dilindeler
Ey efendiler bir tekrar daha 
Üstüne basa basa dur demeli artık bu gidişata 
Hayallerdeki mi? Değil, gerçek İstanbul'a
Herkes sanki saatli bir bomba
Her an patlamaya hazır olda 
Dağılmışlar istanbulun 4 1 yanına 
"Niye?" diye sorma; taş toprak İstanbul altın sanma
Dostum bırak bu hayalleri de gel yanıma 
Hakikâti gösterebilirim sana, kulak ver bana 
Sokaklarda yatanlar, çarpık binalar 
Yitirilmiş umutlar, harcanıyor yok yere hayatlar 
Rüyalarda değil Gerçek İstanbul'da 
Sarsar yaşanan acıların hepsi seni 
Aynısı zannetme sakın düşte gördüklerini


Yoluna çıkan engeller seni yıldırmasın 
Bıktırmasın usandırmasın; gafletin uykusundasın 
Uyan artık sesimi duyan; sen Gerçek İstanbul'dasın