Ruhunu ve dünyayı silip ezip geçen silahlarla korunan, 
sınırlarla dolu bir dünyada yaşıyorum. Soruyorum kimin 
nesidir neyin fesi? Dört bir yanı saran yine korkunun tek 
sesi, tek nefesi. Çocuklar ağlıyor, bayılıyor kadınlar! 
Yine hep yere düşen neden gençler oluyor? Soruyorum size; 
neden üstümüze çöken bu kara bulutlar? Neden düşmanlıklar? 
Kırılan bu kalemler, neden bu çiçekler hep solup giden? Bu 
mu mutlu, aydın dünya? Yerin dibine batsın! Ne kendimce 
fethetmek, ne de kral olup insanlara hükmetmek; tek 
isteğim 
geri dönmek. İnsan gibi yaşamak ve de yardımlaşmak sadece 
bu dünyada, içimdeki tek yürek, tek dilek. Ruhumu 
zehirleyip ellerimizi ayıran, amansız bir kavganın içine 
atanlar, kin ve intikam dolu lanet bir dünya kurdular. 
Vuran vurana, kıran kırana! Oysa, hepimize yetecek kadar 
bol su, toprak var bu dünyada. Evet! İnsanız insan; hayvan 
değil! Medeniyet dedikleri yakıp yıkmak değil. İnsan soyu 
piyon değil. Sevgi asla uzak değil. Barış önce içinde! 
Bizler ise, doğayı dışlamakla başladık işe! Kendimizi 
çirkin ruhsuz evlere, kentin beton yığınına hapsettik 
Gökyüzünü, toprağın kokusunu unuttuk. Fethe çıkarken koca 
dünyayı, insan gibi yaşamayı unuttuk, nefes almayı! 
İnsanlık ayıbı iki ayrı dünya bu: aç, sefil insanlar, 
gökten bomba atanlar! Yeteri kadar düşünmüyoruz; 
hissetmiyoruz esen rüzgarı, açan çiçekleri, yağan 
yağmurları, toprak anayı, kuşları, böcekleri ve de 
birbirimizi. Oysa, bize gereken tek şey değil kaygı: önce 
sevgi ve saygı. Siyah beyaz, kız erkek... Her birimiz 
gülen, ağlayan, hayaller kuran. Bizler bir bardak su içmek 
için, uğruna öldüğümüz toprağımıza gömülmek için bile para 
vermek zorunda kalan. Yetmez; kandırdılar bizleri ve 
sizleri! Çıkar için, para pul için, güç için girdik 
birbirimize! Yalanları beynimizde! Vaatleri çöplükte! Hiç 
biri özgürlük, mutluluk getirmedi; getirdikleri tek şey 
cehennemin kendisi insanların efendisi: kan ve gözyaşı. 
Savaşa karşı olmak kendine yontmak değil; savaş cephelerde 
solan çiçekler değil! Savaş sokaklarda, savaş evimizde, 
savaş kendi içimizde. Uyan doğan yeni güne! Üstünde esen 
bu 
vahşi bir egonun sergilenen çirkin bir oyunu. Bu vahşi 
adamlara kanma, amaçları için piyon olma. Sana, 
duygularına 
hükmetmeye çalışıyorlar. Bizleri namlunun ucuna 
sürüyorlar. 
Aldanma; özgürlüğünden asla vazgeçme. İzin verme 
ahmakların 
çıkıp kendilerini kral ilan etmesine. Umutsuzluğa kapılma! 
Bizler yeni bir dünyayı yaratacak güçteyiz. Bitecek; 
şiddeti yok ettiğinizde gülecek yüzler!