Ev okul dedikleri, sınırları çizilmiş ince kırmızı hat! Ey 
hat; gel git tekdüze sıradan bir dünya. Yıllar gelip geçer 
böyle, gelip geçer gençlik. Gören göz kör değil; 
sindirilmiş tek tip kabak tarlasına ekilir tohumlar Marş, 
marş; haşhaş gibi gençliği öldüren Bu eğitim sistemi beni 
seni tanımaz buldozer gibi yıkıp-ezer-geçer esrar suyu 
sıkılmış posa, kupkuru beyinler ruh gibi dolaşır genç ölü 
bedenler yetiştiren yere göğe sığmaz dedikleri bu okul ne 
ki söyle bana klonlama merkezi Koyun Dolly; dolu işte 
önümüzde sağımlık Dolly, ne ki çoban için? Yalan atıp 
tutar 
o; sürüden ayrılanı kurtlar kaparmış! Geç bunları! Kaval 
çalan çoban, bugün değilse yarın kurt değil çoban koyun 
postu deler, geçer. İyi düşün şimdi söyle; başındaki 
çoban, 
kaval çalar tıngır mıngır; niçin kaval çalar? Uyutmak için 
ha! Söylesene bana şimdi ipler kimin elinde? Sürüden 
kaçmak 
mı? Yemezler koçum; yersin sopayı! Rest çekerek ha; hak, 
hukuk deyerek nereye kadar böyle? 'Cak, cak, ciyak' 
mezbahada verirsin son nefesini sen. Koyun olmadan çoban 
olmaz hem! Oscar'ı kapan hep, en iyi koyun boyun eğen 
koyundur. Ver gazı gitsin; en büyük koyun bizim koyun! 
Yürü; anca gidersin! Enerjimizi emen hep, ev, okul, 
eğitim! 'Dırdır, mırdır, hırdır, vır-vır'; yüklüyorlar 
beynimize beş para etmez bilgi çöpünü hep Kopuk hayattan 
bu 
yalanlar üst üste; telkinlerin tümü hep gerçekleri gizler. 
Dışarıda çalıp kaçan vurup giden bağnazlar; içeride börttü 
böcek Polyana gözü süsler! Okulda ha yıkanır beyinler; 
gencecik beyinler ninniyle uyurlar; yıkanır beyinler; 
gencecik beyinler. 
Şimdi sıra evde! Baskı dolu bu dünya bataklıktan beslenir: 
Bu doğru o yanlış, saçım başım, donuma uzanır eller, kirli 
kanlı eller; seve seve değil ! Sahibimiz dolu bizim: 
tanrı, 
devlet, toplum, ana, baba, akraba; uşaklarıyız biz boyun 
eğen onlara! Adımları hep aynı: bir ileri iki geri. Bu 
dünyaya piyon doğurmak ana baba işi!Düşün hele bir; amaç 
için piyon gitse kime ne yazar? Bencil yaratıklar 
gençlerden korkarlar; kıskanırlar benimkini; yuh be! 
Kızlık 
zarına bile burnunu sokan yobaz çirit atar ortada; gezmek 
tozmak yok, eğlenmek yok, sevişmek hiç yok. Boyun eğmek 
çok 
övgü alır durur; saç baş tek tip ot gibi yaşam. Bu umut 
öldüren çile biter mi hiç? Gün güne eklenir; beyin yıkama 
seansları devam eder gider böyle 
Üniversite; 'yaşasın özgür mekan' derken sonsuz bir çöküş 
Nerede bilim-özgürlük nerede bağımsızlık? Yıllardır bize 
oynanan yine aynı oyun bu, yine aynı sahne: 'Sürü ve 
Çoban' 
Papağan gibi öten beyinsiz budalar it gibi ürer, durur, 
büyür, uyurlar Dünyadan haberi olmayan bu öküzlerle ha 
aynı 
ahıra doğduk biz aynı ahırda büyüdük; seve seve değil? 
Yıllar sonra işlenmiş, törpülenmiş beyinler bizi ezip 
geçmek için piyasaya sürülür; Tümünü belki ama beni asla 
ha! Benim adım Jöntük;dimdik ayakta! Şimdi savaş zamanı; 
doğruya doğru derim ben,yanlışa yanlış! Neşter gibi keskin 
sözüm, kabus gibi çöker atar, düzer sayar geçerim; 
kuyunuzu 
derin kazar, kireç döker yakarım; kürek, kürek toprak 
atar, 
tek başıma gömerim! Çektirin gidin şimdi cehennemin dibine 
dibi dibine! Çalmadan oynar bizim ayılar! Vur davulu, vur, 
dibine de vur, vur; önümü de hortumlar bizim ayılar! Vur 
davulu vur, Doly'e de vur,vur! Sağa-sola sapma; kafanı 
kaldırma; sakın 'hı' bile deme; valla, illa salla Koyun