Düşünürüm bazen, kendi kendime; 'Neredeyim?' diye 
ayıplarım! 21 Mart koptu! Hızır ile İlyas! Yıl 2003. 
Beynimde bir şimşek! Hava, su, toprak ve ateş. Tarihin 
elinden arta kalan yaşam; bu yer, bu gök, bu deniz; özü, 
tözü; günün cingözü! Aşık Veysel'den kalan insana tek eş 
doğa. Doğanın celladı siz biz! Ey vatan perver savur 
sözlerini! Söyle nerede o doğanın parçası bu yapraktaki 
Şaman; kamil insan? İlkel olan kim söyle; ya medeni olan? 
Şüpheli ölümleri masa başında silen oyunbozan tarihçinin 
öten borusu. Nerede sayfası yırtılan Panter Emel'i, Orhan 
Kural'ı, Haluk Levet'i, Yaşar Kemal'i? İstanbul'un 
gözcüsü, 
çöpçüsü, Bergama'nın köylüsü yürümeye devam! Hava, su, 
toprak ve ateşle yazılan, kazılan. Köstebek gibi didik 
didik, virüs gibi sarılan cennetin yok oluşu. Doğanın 
kurtuluşu! İşte çare bu: İstanbul'un kabusu, vazgeçmek 
anlamsızca oburca tüketimden; bumerang düzenden; bir de bu 
milleti öpenlerden. Daha fazlası, başkasının lokması 
mideye 
indirilen! Yükselen fabrikanın saçtığı zehirler; salyası 
akan siyanürlü ganimetçiler; parmağında dünyayı eviren 
çeviren hep ahtapot şirketler! Küresel güçlere karşı diren 
Barikat! Umut var hep yarına; ama korku kapıda. Sinen 
alışkanlıklar, çorak ufuklar. Bana sadece bana; hep bana 
Rab bana! Barbar istilası bu cennet Anadolu'da.. Ölü 
sevici 
toplum; sokak başı dar ağacı kuran gençlerine! Ve sonra 
oturup Yusuf'a ağıtlar yakan; Denize ve Mahir'e; bugün 
doğan çocuğa! Beleş kesilen ağaçlar. Yıkılan hayvanlar! 
Karış karış tarihi, doğası yağmalanan cennet Anadolu'ya 
ağıtlar yakan; kutsayan, yedi göğe çıkaran. Şimdi yeni 
cennetler arayan kemirmek için. İçemediğim suyunu, 
yüzemediğim denizini, çekemediğim havasını yeni vatandır 
yüreğime hep batan. Siyanürlü tilki avcısı; kamçısı 
kimliksiz piyonlar, aç gözlü barbarlar! İntikam tohumları 
üstümüze esen; bu sağanak yağmurlar, vurucu depremler, 
kavuran ve buz kesen can çekişen dünya. Akıl vermeyi 
bilen, 
ama kullanmayı beceremeyen. Kahramanı oynayan; iyilik 
meleğini. Kanlı ellerini Hacı Şakir'le yıkasan da ne fayda 
getirir! El attığın her şey hemen kurur gider! Midas 
serer! 
Hava, su, toprak ve ateş! Karış karış yerleş! Geri gelmez 
gelecek! Düşünürsen dönecek ancak sana acı gerçek. 
Sokrates'in şarabında yaşamın erdemi! Egonun görkemi yatar 
cehennemin gölgesinde. Kör Şeytan! Kazıdığında altından 
çıkacak olan insan, insan! Gözü dönmüş 'töre' diye 
beynimize sokulan! Toprağın kokusunu, kentin betonuna 
gömen 
ucube bir nesil! Döngüsel zinciri hayatı düşünmemek ve de 
yaşamamak olmuş temel prensibi! Hepsi gibi, her şey gibi! 
Hava su toprak, ve ateş; düzeninin ortasında insan.